Şair Gökmen Sakin – Xalqın səsini şeirlərində yaşadan söz adamı

Türkiyənin Van şəhərində anadan olan şair Gökmen Sakin ictimai məzmunlu, vətən, bayraq, millət, sevgi və satirik mövzulu şeirləri ilə tanınır. Şair yaradıcılığında xalqın problemlərinə, cəmiyyətin qayğılarına və milli dəyərlərə xüsusi yer verir.

Gökmen Sakin “Otomatik Gelinler” və “Göl Mavisi Şiirler” adlı iki şeir kitabının müəllifidir. “Göl Mavisi Şiirler” kitabının artıq 10-cu nəşri işıq üzü görüb.

Türkiyənin müxtəlif şəhərlərində keçirilən şeir gecələrində, universitetlərdə təşkil olunan şeir dinləmələrində və ictimai şeir şölənlərində iştirak edən şair televiziya şeir müsabiqələrində birincilik mükafatlarına da layiq görülüb.

VAH OĞUL DEDİ

Dün birini gördüm hasta ve yaşlı,
İhtiyarlık çok zor, ah oğul dedi.
Daldı derinlere gözleri yaşlı,
Bu dünyanın hayrı yoh oğul dedi.

Gençliğim servetti, ucuza gitti,
Dünya değirmenmiş, beni öğüttü.
Her sözü nasihat, sanki öğüttü,
Hele şu halıma bah oğul dedi.

Bahardım, kış oldum, yazım değişti,
Minnet etmem derdim, sözüm değişti.
Hanımım, gelinim, kızım değişti,
Güvenme kimseye çoh oğul dedi.

O kadar gür iken düştü ses tonum,
Ağrım sızım arttı, sanki yüz tonum.
Tek dayanağım bu kırık bastonum,
Takatım kalmadı, vah oğul dedi.

Yüzünde yılların izleri vardı,
Hissettim, içini bir efkâr sardı.
Cebinden çıkardı, tütünü sardı,
Hele şu cıgaram yah oğul dedi.

Ben de sen gibiydim, böyle değildim,
Ömrümce dik durdum, şimdi eğildim.
Evlada yük oldum; bittim, dağıldım,
Beni bir mezara soh oğul dedi.

Artık ortak olmaz kimse acıma,
Sen de yazık deyip bana acıma.
Doktor yazdı, hele bak ilacıma,
Aç mı yecem, yoksa toh oğul dedi?

Adımı sordu da gözüme baktı,
Ömür dedi Gökmen, su gibi aktı.
Elimden tutarak yerinden kalktı,
Artık gitme vahtı, gah oğul dedi.

ANNE

Sen gittin, evimiz ışıksız kaldı,
Her kardeş bir yere savrulduk, Anne.
Sarıp kokladığın güllerin soldu,
Ezildik, incindik, kırıldık, Anne.

Pencerende toz var, çiçekler susuz,
Balkonunda çıt yok, her taraf sessiz.
Bizleri bıraktın öksüz, kimsesiz,
Seni özlemekten yorulduk, Anne.

Kurudu yapraklar, soldu bahçemiz,
Bir gazel yığını oldu bahçemiz.
Gözyaşlarımızla doldu bahçemiz,
Bütün baharlara darıldık, Anne.

Yokluğun hançermiş, acılı okmuş,
Acın yavruların boynunu bükmüş.
Bizim meğer başka kimsemiz yokmuş,
Ne hatırlandık ne sorulduk, Anne.

Her şey yarım kaldı derken büyüdük,
Felekten bir sille yerken büyüdük.
Kime naz edelim? Erken büyüdük,
Coşup çağlamadan durulduk, Anne.

Çıkarsın, gelirsin diye bir yerden,
Medet bekliyoruz yattığın yerden.
Çok yaralar aldık belki kaç yerden,
Can evimizden biz vurulduk, Anne.

Gökmen der, derdimiz denmez ellere,
İçimizde yaşlar döndü sellere.
Mezarın üstünde solan güllere,
Sen yokken sen diye sarıldık, Anne.

17 Oktyabr 2026, 19:02 - 107