Biz bundan sonra da Azərbaycanda vətəndaş cəmiyyətinin
yaradılması ilə bağlı addımlar atacağıq!![]()
Bəzən deyirlər ki, tarix darıxdırıcı dərsliklərdən, tozlu arxivlərdən və yadda saxlamalı olduğumuz uzun rəqəmlərdən ibarətdir. Amma 28 May tarixini belə xatırlamaq – sanki ən maraqlı filmi sadəcə titrlərinə baxaraq qiymətləndirmək kimidir.
Təqvimdə 28 May tarixi sadəcə rəqəmlərdən ibarət deyil; bu, bir xalqın öz taleyini öz əlinə aldığı, tarixin qaranlıq səhifələrindən işıqlı bir gələcəyə körpü qurduğu, milli iradənin ən yüksək zirvəsinə çatdığı andır. Bu tarix Azərbaycanın dövlətçilik tarixində “Müstəqillik Günü” kimi qeyd olunsa da, mahiyyət etibarilə bu, bir məğrurluq dastanı və milli dirçəliş hekayəsidir.
1918-ci ilin mayında dünya sanki böyük bir “zəlzələ” içində idi, imperiyalar dağılır, xəritələr yenidən cızılır, yeni dövlətlər qurulur, xalqlar öz kimliklərini itirirdi. Belə bir tarixi məqamda, Tiflisdəki o tarixi binada toplaşan Azərbaycan aydınları – Məhəmməd Əmin Rəsulzadə və onun silahdaşları – dünyaya meydan oxuyaraq şərq dünyasında ilk demokratik respublikanın əsasını qoydular.
Düşünün: ətrafınızda hər şey dəyişir, dünya sanki başıaşağı gedir, gələcəyiniz qeyri-müəyyəndir. Hər kəs bir-birini itələyir, imperiyalar “sındırılmış fincan” kimi yerə çırpılır. Bu mənzərədə bizimkilər “Bəsdir! Biz öz evimizi qururuq! Azərbaycanın müstəqilliyini elan edirik!” deyə biləcək iradəni nümayiş etdirirlər. Bu, sadəcə kağız üzərində bir imza deyildi; bu, tarixin ən cəsarətli “status”u, əsrlərlə formalaşmış milli yaddaşın, azadlıq eşqinin və dövlətçilik ənənəsinin dünyaya bəyan edilməsi idi. O gün onlar müsəlman dünyasının ilk demokratik respublikasını elan edərək, dünya xəritəsində kiçik bir nöqtəyə böyük bir ürək çəkdilər və həmin xəritəyə Azərbaycan adını qızıl hərflərlə yazdırdılar. Onlar təkcə dövlət qurmurdu, həm də gələcəyə bir “etimadnamə” imzalayırdı. O gün, o imzaların arxasında yatan cəsarət, bu günkü müstəqilliyimizin “təhlükəsizlik kodu”dur.
Tarixə qısa bir nəzər salanda kövrəlməmək mümkün deyil. 23 ay... Səslənəndə qısa gəlir, eləmi? Amma bu 23 ayda edilən işləri bəzi dövlətlər əsrlərlə görə bilmir. Qısa müddətdə o qədər böyük işlər görüldü ki: ilk parlamentin açılması, qadınlara seçki hüququnun verilməsi, ilk milli universitetin açılması və ilk milli ordunun yarnması o dövr üçün fantastik bir sıçrayış idi.
1920-ci ilin aprelində Şərqin ilk demokratik respublikası süquta uğrasa da, o, yox olmamışdı. O, xalqın milli şüurunda, qəlbində və “əbədi müstəqillik” idealında qorunub saxlanılmışdı. Onlar bilirdilər ki, bəlkə də qısa müddətdən sonra bu məşəl sönəcək. Lakin onlar özlərindən sonra elə bir “milli kimlik toxumu” əkdilər ki, bu toxum 70 illik qışdan sonra yenidən cücərdi və 1991-ci ildə yenidən müstəqilliyimizə qovuşduq. 28 May, əslində, heç vaxt ölməyən bir ruhun hekayəsidir.
70 illik imperiya dövrü o ocağın közlərini tamamilə söndürə bilmədi. Bu, nəsillərin yaddaşında yaşadı. Azərbaycanın ziyalıları, şairləri və yazıçıları gizli şəkildə də olsa, azadlıq ruhunu qoruyub saxladılar. Rəsulzadənin “Bir kərə yüksələn bayraq, bir daha enməz!” şüarı xalqın gizli andına çevrilmişdi. 1980-ci illərin sonu – SSRİ-nin dağılması prosesi başladıqda, xalq öz tarixi köklərinə qayıtmaq üçün o 23 aylıq təcrübəni özünə yol xəritəsi seçdi.
Azadlıq meydanındakı o gurultulu kütlələr, əslində, 1918-ci ilin davamını gətirirdilər. 1918-ci ildə Tiflisdə elan olunan istiqlal, 1991-ci ildə Bakıda yenidən təsdiqləndi.
1991-ci il 18 oktyabrda qəbul edilən “Azərbaycan Respublikasının Dövlət Müstəqilliyi haqqında Konstitusiya Aktı” ilə Azərbaycan özünü 1918-ci il Cümhuriyyətinin hüquqi varisi elan etdi. Bu, sadəcə hüquqi bir prosedur deyil, tarixi bir “ədalətin bərpası” idi.
1993-cü ildə Ümummilli Lider Heydər Əliyevin xalqın tələbi ilə hakimiyyətə qayıdışı, o “körpünün” hər iki tərəfini möhkəmləndirdi. 28 May günü dövlət səviyyəsində qeyd olunmağa başlandı. Xalq öz keçmişi ilə barışdı, onu qürur mənbəyinə çevirdi. Sabitliyin bərqərar olması ilə dövlətçilik ənənəsi – parlamentarizm, qanunun aliliyi və müasir dünyada öz yerini tutmaq uğrunda görülən işlər 1918-ci ilin yarımçıq qalmış arzularını reallığa çevirdi.
Bu gün müstəqil Azərbaycanı görəndə, o insanların ruhunun necə rahat olduğunu təsəvvür edin. Onlar bir “toxum” əkdilər, Heydər Əliyev onu “suvardı”, biz isə indi bu ağacın kölgəsində oturub “müasir dövlət” deyə lovğalana bilirik.
İndi gələk əsas məsələyə. Bir ağacı əkmək asandır, amma onu qoruyub saxlamaq, fırtınalardan çıxarmaq üçün əsl bağban lazımdır. Ümummilli Lider Heydər Əliyev məhz həmin “bağban” idi. O, 28 Mayı tarixini qaranlıq arxivlərindən, tozlu rəflərindən götürüb, onu milli kimliyimizin mərkəzinə qoydu. Onun yanaşması çox sadə, amma dərindən-dərin idi: “Keçmişini unutmayan millətin gələcəyi işıqlıdır”. Ümummilli Lider 1918-in ruhunu müasir dövlətçilik strategiyamızın “proqram təminatı” kimi qəbul etdi. O, bizə sadəcə bir tarix yox, bir dövlətçilik fəlsəfəsi miras qoydu ki, biz də bu gün o köklərlə fəxr edirik.
Azərbaycanın müasir müstəqilliyinin memarı olan Ümummilli Lider Heydər Əliyev üçün 28 May tarixi xüsusi bir müqəddəsliyə malik idi. Ulu Öndər hər zaman vurğulayırdı ki, 1918-ci ildə qurulan Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti bizim tarixi kökümüzdür.
Heydər Əliyev yanaşmasında bu tarix sadəcə keçmişin xatirəsi deyil, gələcəyin təməli idi. Ulu öndər 28 May tarixini təkcə bayram kimi yox, bir dövlətçilik strategiyası kimi təqdim etdi. O, bu günü elə bir şəkildə qablaşdırdı” ki, hər bir azərbaycanlı özünü o tarixi hadisənin bir parçası hiss etdi.
Ümummilli Lider 1918-ci ilin irsini müasir Azərbaycanın dövlətçilik sütunu kimi qiymətləndirirdi. Onun rəhbərliyi dövründə 28 Mayın dövlət səviyyəsində qeyd olunması, tarixi ədalətin bərpası və milli yaddaşın oyanışı demək idi.
Heydər Əliyev 28 Mayı xalqın özünəqayıdış günü kimi görürdü. O, bu tarixi gənclərə ötürülən ən böyük mənəvi miras adlandırırdı.
Ulu Öndər hesab edirdi ki, 1918-ci ilin idealları müstəqil Azərbaycanın bugünkü və gələcək inkişafının əsas strategiyasıdır.
23 ay ömür sürmüş, lakin əsrlərə sığacaq işlər görmüş Cümhuriyyətin mirası bu gün etibarlı əllərdədir. Ümummilli Liderin təməlini qoyduğu və bu gün Prezident İlham Əliyevin uğurla davam etdirdiyi müstəqil siyasət, 1918-ci ilin o qürurlu ruhunu daha da gücləndirir. Bizim üçün 28 May, keçmişdən gələn bir etimadnamədir – o etimadnamə ki, onu qorumaq və daha da zirvələrə daşımaq hər birimizin vətəndaşlıq borcudur.
Amma gəlin etiraf edək: 1918-ci ilin 28 may tarixində əkilən o toxum, bu gün elə bir çinar ağacına çevrilib ki, kölgəsi bütün dünyaya çatır. Son illərdə Azərbaycanın keçdiyi yol – bu, artıq bir fəlsəfədir.
Biz 1918-ci ildə o “İstiqlal Bəyannaməsi”ni imzalayanda, onu qorumaq üçün lazım olan o gücü, o “Dəmir Yumruğu” xəyal edirdik. 44 günlük Vətən müharibəsi və ardından gələn Zəfər göstərdi ki, bizim o “kağızdakı” iddiamız artıq polad kimi reallıqdır.
1918-ci ildə o imzaları atanlar bəlkə də bu günkü Bakını, işıq saçan Şuşanı, dünya liderlərinin Azərbaycana gəlişini xəyal edirdilər. Onlar təməli qoydu, Heydər Əliyev onu möhkəmləndirdi, İlham Əliyev isə bu binanı dünyanın ən möhkəm qalalarından birinə çevirdi. Biz isə indi bu binanın “memarları”yıq.
Bu gün Şuşanın Cıdır düzündə keçirilən tədbirlər, Xankəndidə dalğalanan bayrağımız, azad olunmuş torpaqlarda qurulan “ağıllı” şəhərlər... Bunlar sadəcə tədbir deyil, bunlar 1918-in arzularının 2026-cı ilin reallığı ilə rəqsidir. Xüsusilə, son illərdə keçirilən möhtəşəm tədbirlər – istər milli bayramlarımızın doğma torpaqlarda qeyd olunması, istərsə də Azərbaycanın COP-29 kimi dünya miqyaslı qlobal iqlim sammitləri, WUF-13 Ümumdünya Şəhərsalma Forumu kimi nəhəng platformalara ev sahibliyi etməsi – hamısı sübut edir ki, biz artıq masaya yumruq vurulacaq yox, masada söz deyiləcək bir dövlətik.
Artıq bu kimi dünya miqyaslı tədbirlərin Azərbaycanda keçirilməsi, Bakının dünyanın diplomatik mərkəzinə çevrilməsi – budur 28 Mayın bizə verdiyi “biz buradayıq və dünya bizi dinləyir” mesajıdır.
Prezident İlham Əliyev çıxışlarında 28 Mayın məhz bizim “milli şərəfimiz” olduğunu dəfələrlə vurğulayıb. Onun ən maraqlı və düşündürücü fikirlərindən biri məhz budur:
“1918-ci ildə qurulmuş Azərbaycan Xalq Cümhuriyyəti bizim tarixi nailiyyətimizdir. Ancaq ən böyük nailiyyətimiz odur ki, biz o müstəqilliyi qoruya bildik, yaşatdıq və bu gün onu ən yüksək zirvəyə qaldırdıq. Bizim gücümüz ondadır ki, biz öz tariximizə sahib çıxırıq, köklərimizə qayıdırıq və heç vaxt özümüzə olan inamımızı itirmirik.”
Prezidentin bu sözləri bizə xatırladır ki, müstəqillik bir dəfə qazanılan “hədiyyə” deyil, hər gün işləyərək, quraraq və qoruyaraq qazanılan bir “qələbə”dir.
Bu gün Azərbaycan öz müstəqilliyinin bərpası dövründə 1918-ci ilin qoyduğu o möhkəm təməl üzərində yüksəlir. 2020-ci ildə tarixi ədalətin bərpa edilməsi – Qarabağın azad olunması, 28 Mayda təməli qoyulmuş o “milli dirçəliş”in ən yüksək zirvəsidir.
Bizim bu gün yaşadığımız müstəqillik, 1918-ci ildə o “zəlzələnin” ortasında qurulan o körpünün üzərində yeriyirik. O körpü bizə bir şeyi öyrətdi: Dövlətçilik – sadəcə ərazi və ya sənəd deyil, bu, öz gələcəyinə sahib çıxmağın ən ali formasıdır.
Bu 28 Mayda sadəcə tarixi hadisələri xatırlamayın. O gün o imzaları atanların cəsarətini, o günün məsuliyyətini, Heydər Əliyevin bu mirasa göstərdiyi qayğını və bu günə necə gəlib çatdığımızın dəyərini hiss edin. Biz köklərimizə bağlı qaldıqca, Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin ruhu bizimlə yaşayacaq və müstəqil Azərbaycan dövləti daha parlaq zirvələrə qədər ucalacaq.
Samir Zülfiyev
Azərbaycan Respublikasının Mədəniyyət Nazirliyi yanında Mədəni İrsin Qorunması, İnkişafı və Bərpası üzrə Dövlət Xidmətinin Qəbələ Regional İdarəsinin İsmayıllı rayonu üzrə baş mütəxəssisi.
25 May 2026, 21:09 - 2303
Paylaş: